woensdag 22 oktober 2014

photobooks SPAIN 1905-1977 Announced for the Photo Book Award Paris Photo 2014 Horacio Fernández Photography

photobooks Spain 1905-1977

May 28, 2014 – January 5, 2015
Sabatini Building, Floor 4

Photobooks: Spain 1905-1977

ISBN  9788415118817 

NEUBUCH! 289x231x27 mm 

Photobooks: Spain 1905-1997 is a study of the photobooks published in Spain during the twentieth century. The volume deals in detail with thirty photobooks, illustrated with numerous photographs, and offers an overview of some one hundred others in the introductory text. It constitutes a new and surprising chapter in the new history of photography being written in recent years through the rediscovery of the photobook. One of the subjects addressed in Photobooks is propaganda, especially in the photobooks produced on both sides during the Spanish Civil War. Also of special interest are some of the books published in the 1970s, toward the end of the Franco years. Another main focus of the volume is literary works accompanied by series of photographs, of which there are examples from early in the century, though the most important works of this type were published in the 1960s as part of the Palabra e Imagen collection. Finally, several of the photobooks studied here reflect the social transformations that took place in Spain during the twentieth century, including subjects such as traditional trades, metiers, and rituals, the role of women, and the relations between rural and urban Spain. Horacio Fernandez is also the author of Fotografia publica (1999) and The Latin American Photobook (2011). 

The Exhibition photobooks. Spain 1905-1977 presents a journey through the history of the photobook in Spain, setting off at the beginning of the 20th century and ending in the mid seventies, via a selection from the Museo Reina Sofía Collection, contextualised and accompanied by an assortment of complementary material.

For a long time the aesthetic consideration of photography has been limited to individual images that are able to work in a similar way to paintings or etchings, a blueprint developed by historians and museum curators alike to assemble a canon of ‘masterpieces’ for studios or exhibitions. Yet this model is not the only one, and many photographers cannot synthesise their work in a single image, devising it instead in a series. Both models give rise to two coherent histories of photography: one comprised of photos to hang on walls, with a limited number of copies and on sale at art galleries; the other in book form, possibly with a reissue, available in bookstores. By and large, photographers prefer the last option: “pictures on walls and photos in books” (Cartier-Bresson).

A photobook is a publication made up of photographs ordered as a set of images, with plots and complex meanings, and the medium used by some of the most pre-eminent photographers to produce their greatest work; a tried-and-tested model to present, communicate and read photos. Photobooks are becoming more widely recognised as the best medium for presenting series of photographs.

As far as Spain is concerned, the history of photo books is determined by the avatars of its own national history, for instance the Civil War and the transition to democracy, the focus of some of the finest work produced. In addition to propaganda, changes to the image and social role of peasants and, above all, women, are also prominent issues that are explored. The relationship between literature and photography is another characteristic of Spanish photobooks, which also include works in closer proximity to the international history of the format, such as publications on urban matters.

The study of photobooks is leading to a reinterpretation of the history of photography in diverse countries, as well as in Spain. Along with well-known photographers (the likes of José Ortiz Echagüe, Alfonso, Francesc Català-Roca, Ramón Masats, Xavier Miserachs, Francisco Ontañón and Colita), the exhibition features a considerable number of practically unknown frontline artists who in their day actually published first-rate photography collections, as is the case with photographers like Antonio Cánovas, the collective work of Misiones Pedagógicas (Teaching Missions), José Compte, Enrique Palazuelo, Luis Acosta Moro and Salvador Costa.

Curated by Horacio Fernández, the exhibition photobooks. Spain 1905-1977 is in collaboration with Acción Cultural Española (AC/E) to present part of the line of investigation and acquisition carried out by the Museo Reina Sofía concerning photobooks. The exhibition, which coincides with the PHE2014 festival, is concluded with the publication of a catalogue raisonné, jointly published by the Museo Reina Sofía, AC/E and RM.

Exhibition catalogue short listed for the 2014 Paris Photo–Aperture Foundation PhotoBook Awards.

‎" - Ayma editora, Barcelona 1964, 31x33cm, reliure de l'éditeur. - Edition originale de ce beau livre de photographie. Reliure de l'éditeur en pleine toile crème, dos lisse, plats légèrement et marginalement insolés, bel état intérieur. Texte de J.M. Espinas et préambule de J. Oliver. - Photos sur www.Edition-originale.com - " Ayma editora Barcelona _1964 31x33cm reliure de l'éditeur‎

dinsdag 21 oktober 2014

The Rijksmuseum’s new Masters Modern Times. Photography in the 20th Century Amsterdam

Marilyn Monroe during the Shooting of the Movie ‘The Misfits’, Eve Arnold (1912–2012), Gelatin silver print, 1960, Collection Rijksmuseum, purchased with the support of the BankGiro Loterij, the Paul Huf Fonds/Rijksmuseum Fonds and the Johan Huizinga Fonds/Rijksmuseum Fonds.

Running from 1 November 2014 – 11 January 2015, 'Modern Times. Photography in the 20th Century' will be the Rijksmuseum’s first ever photography exhibition to showcase the outstanding collection of 20,000 20th-century works that it has amassed since deciding in 1994 to extend its photographic holdings beyond the 19th century.

In a display of more than 400 images, the exhibition will trace photography’s key developments during the 20th century, including the introduction of colour, the growth of documentary and news photography, and photography as a pure art form. A wide-ranging overview, it will also explore photography’s role in fashion and advertising and will feature some amateur works.
Rare photographs by Brassaï, Ed van der Elsken, John Gutmann, Lewis Hine, William Klein, Jacques-Henri Lartigue, Joel Meyerowitz, László Moholy-Nagy, Eadweard Muybridge, Man Ray and W. Eugene Smith will be displayed as part of the exhibition Modern Times. Photography in the 20th Century. This major photographic survey will inaugurate the Rijksmuseum’s newly renovated Philips Wing, the final stage in the museum’s recent acclaimed transformation.
The exhibition and its accompanying publication, Modern Times. Photography in the 20th Century, have been made possible thanks to the long-standing sponsorship of Baker & McKenzie.
The Rijksmuseum in Amsterdam is the Netherlands national museum dedicated to arts and history. The Museum’s Philips Wing, newly renovated by Spanish architects Cruz y Ortiz, will open its doors for the first time on 1 November 2014 with the launch of Modern Times. Photography in the 20th Century, the inaugural exhibition, which will occupy all nine of the Wing’s new exhibition rooms.

From Muybridge to Sassen

Modern Times ranges over the whole of the 20th century, and also spans the decades on either side. The earliest images are Eadweard Muybridge’s motion studies, including a galloping horse from 1887, and George Hendrik Breitner’s early photographs. The exhibition’s most recent works were shot in Suriname in 2013 by the exciting Dutch photographer Viviane Sassen. Among the rarest masterpieces are photographs by John Gutmann (Olympic diver), László Moholy-Nagy (Pont Transbordeur), Man Ray’s Peggy Guggenheim, Lartigue’s early photographs of home-made aeroplanes and Joel Meyerowitz’s Moon Launch.


Modern Times. Photography in the 20th Century is the Rijksmuseum’s first major presentation to the public of the 20th-century photography collection that it has amassed over the past two decades. During that time the collection has earned international acclaim, both for its range and depth. It is especially remarkable for its large number of original vintage prints, which are often extremely rare. In many cases, the Rijksmuseum holds the only original print known to exist of an image, or that is, at the very most, one of just a few.

Development of the 20th-century photographic collection

The Rijksmuseum has assembled an international collection of 20,000 20th-century photographs since it began updating its collection of 19th-century photography in 1994. The Rijksmuseum’s total photography collection comprises more than 130,000 photos. The exhibition Modern Times is the sequel to the large-scale retrospective exhibition in 1996: A New Art. Photography in the 19th Century.


A richly illustrated publication will be released for the exhibition. Also entitled Modern Times. Photography in the 20th Century, it will be available in the Rijksshop, through the webshop and in bookstores.
Responsible for both the exhibition and its accompanying publication are Mattie Boom and Hans Rooseboom, Curators of Photography at the Rijksmuseum.
Modern Times. Photography in the 20th Century
1 November 2014 – 11 January 2015
Rijksmuseum, Museumstraat 1, 1071 XX Amsterdam, Netherlands
See also 

The Rijksmuseum’s new masters

Stiefkindje van het Rijks staat centraal bij heropening Philipsvleugel

14-04-14   12:00 uur  - Bron: Het Parool

Vierhonderd werken in negen zalen

© Collectie Rijksmuseum
Het Rijksmuseum krijgt in november een permanente plek voor fotografie. De grote collectie (140.000 foto's, albums en fotoboeken), tot nu toe een ondergeschoven kindje, komt met de heropening van de gerenoveerde Philipsvleugel centraal te staan.
Fifi, van Jacob Olie jr.
Fifi, van Jacob Olie jr. © Rijksmuseum
In november opent de tentoonstelling 'Modern Times'. Die bestaat uit vierhonderd werken in negen zalen, verdeeld over zeven hoofdstukken, waarin van Daily life tot De oorlogen de geschiedenis van de fotografie wordt behandeld - van de bewegingsstudie's van Eadweard Muybridge uit 1887 tot en met het werk van de Nederlandse Viviane Sassen uit 2013.

Ongeveer vijftig procent van het getoonde werk komt van Nederlandse fotografen. Tegelijk wordt in de serie Document Nederland (de jaarlijkse foto-opdracht van het Rijksmuseum) het werk van de Amsterdammer Hans van der Meer getoond. Hij kreeg als opdracht 'De grenzen van het koninkrijk' mee en maakte foto's langs de Belgisch-Nederlandse grens.

Permanente zaal
Als in januari 'Modern Times' plaatsmaakt voor een Rembrandttentoonstelling in samenwerking met The National Gallery in Londen ('Rembrandt: The Final Years', vanaf februari 2015), wordt de zaal waar Document Nederland te zien is, een permanente zaal voor fotografie. Hier zal eens in de drie maanden (om de kwetsbare foto's te beschermen) een nieuwe selectie uit de collectie te zien zijn.

'Modern Times' is de opvolger van de tentoonstelling Een nieuwe kunst, fotografie in de 19de eeuw uit 1996, waarmee het museum de overname van de rijkscollectie fotografie markeerde. Met de heropening van de Philipsvleugel, net als het hoofdgebouw onder handen genomen door het Spaanse architectenbureau Cruz y Ortiz, krijgt het Rijksmuseum er ook een restaurant, een terras aan het Museumplein en een ontvangstruimte bij.

Directeur Wim Pijbes stelde vorig week in een interview dat hij verdere uitbreiding van het museum in de nabije toekomst niet uitsluit.
(Door: Mark Moorman)

Twintig miljoen verse eieren; Negentiende-eeuwse foto's in het Van Gogh- en Rijksmuseum

“De mensen waren vroeger in staat een natuurlijke fierheid, een expressie van waardigheid op hun gezicht te roepen, ze hadden een acteertalent dat nu verloren lijkt te zijn gegaan. Of misschien was het in die tijd aangeboren, want niet alleen volwassenen, ook kinderen, ja zelfs huisdieren keken toen anders.” Rudy Kousbroek bezocht de tentoonstelling 'Een nieuwe kunst - Fotografie in de 19e eeuw'.
De tentoonstelling 'Een nieuwe kunst. Fotografie in de 19de eeuw' is van 10 februari t/m 5 mei 1996 te zien in het Rijksmuseum Amsterdam en de tentoonstelling 'Fotografie in de 19de eeuw - Musea en monumenten' in het Van Goghmuseum Amsterdam van 10 februari t/m 28 april 1996

Het opmerkelijke van oude foto's is dat hun de mogelijkheid lijkt te ontbreken om lelijk te zijn.
De waarheid daarvan kan opnieuw geconstateerd worden op de tentoonstelling: Een nieuwe kunst - Fotografie in de 19e eeuw, in het Rijksmuseum en het Van Goghmuseum, samengesteld uit eigen bezit. Er bevonden zich namelijk sinds jaar en dag grote collecties foto's in het museum die traditioneel beschouwd werden als hulpmiddelen en niet als een kunstvorm op zichzelf. Daar is verandering in gekomen toen Mattie Boom, een speciaal aangestelde conservatrice voor fotografie, een paar jaar geleden is begonnen met wat zijzelf beschreven heeft als 'schatgraven in eigen tuin': het inventariseren van het fotobezit. Wat nu in het Rijksmuseum en het Van Gogh wordt geëxposeerd is grosso modo het resultaat van deze arbeid. “Verstopt in mappen, boeken en albums lagen de mooiste negentiende-eeuwse foto's. Absolute topstukken soms, waarvan niemand enige weet meer had,” aldus Mattie Boom in deze krant van 22 Januari.
Ook op deze exposities toont het mysterie zich in vol ornaat: de oudste foto's zijn niet alleen uitzonderlijk mooi, maar het lijkt werkelijk of ze het vermogen missen om lelijk te zijn. Wat de foto ook voorstelt, welke techniek ook is gebruikt, het resultaat is altijd adembenemend. Die indruk is des te sterker naarmate de foto's ouder zijn.
Dat is inderdaad heel intrigerend en het houdt mij al heel lang bezig. Het is immers strijdig met iedere analyse van esthetiek, het kàn niet waar zijn, het is onmogelijk. En toch valt het me ook op deze tentoonstelling weer op: de oudste foto's, bijvoorbeeld die van Eduar Isaac Asser van omstreeks 1850, hebben iets tijdloos, iets onaantastbaars dat in de foto's van Witsen en Breitner van nog geen vijftig jaar later (eind negentiende eeuw) al minder is geworden en in deze eeuw bijna niet meer lijkt te bestaan; waar schuilt dat dan toch in?
Is het iets dat alleen maar bestaat in het oog van de waarnemer? Is het een voortbrengsel, een speciaal geval van onze algemene neiging om alles wat oud is mooi te vinden? Voor dat laatste is immers wel een verklaring, namelijk dat er een soort survival of the fittest heeft plaatsgehad: de tijd heeft geschift, de mooie dingen (gebouwen, kunstvoorwerpen) zijn met meer zorg bewaard, van de lelijke dingen is een grotere proportie zoekgeraakt, vernietigd, geëlimineerd. Maar een dergelijke natuurlijke selectie is hier niet van toepassing, het is niet vol te houden dat de lelijke foto's van voor 1865 allemaal zouden zijn verdwenen en dat alleen de mooie zijn overgebleven.
Nee, ze bevatten het geheim allemaal. Het openbaart zich op een of andere manier in de foto's zelf. Een van de manieren waarop het zich aan ons (aan mij) voordoet is in de gedaante van een getuigenis over het verleden: afbeeldingen van vroeger zijn mooier 'omdat de wereld vroeger mooier was'.
Daar zit iets in, maar als verklaring schiet het toch tekort. Zo geldt het bijvoorbeeld sterk voor portretten, en dat de mensen vroeger niet mooier waren is te zien op die portretten zelf; er liepen in de negentiende eeuw eerder meer dan minder gedrochtelijke mensen rond, maar hun portretten zijn onvergetelijk mooi.
Een andere theorie is dat de schoonheid op een of andere manier verborgen is in de techniek zelf. Zoiets heeft zich gedurende mijn leven voorgedaan, met de komst van de televisie. Het is wat thuishoort in de categorie die ik voor mijzelf wel eens aanduid als 'wonderen zien'. De televisie in het begin: wat fascineerde was de technische prestatie, die domineerde over het onderwerp; je keek naar alles, wat het ook was, gefascineerd, als naar een wonder.
De esthetiek van het mirakel. Zo noemde ik het niet, maar dat is het au fond; het intrigeerde mij en bracht mij er toe sommige oude fotografische technieken zelf uit te proberen, zoals het maken van natte collodiumplaten en albumine-afdrukken. De redenering er achter, onbewust maar voor de hand liggend, was: als die technieken altijd mooie foto's opleveren dan moet dat ook het geval zijn als je het zelf doet.
Nu ja, er waren ook wel andere redenen, het zou onjuist zijn dat te verzwijgen, en een daarvan was armoede. Goede fototoestellen, zoals nu iedereen heeft, waren in de jaren vijftig en zestig onbetaalbaar, maar platencamera's kon je voor een krats kopen op de vlooienmarkt. Zelfs de platen waren soms nog verkrijgbaar, tenminste in Frankrijk, waar ik toen woonde; maar je kon ze ook zelf maken, er waren een paar zaken waar je alle benodigde chemicaliën kon krijgen. Hier in Holland bestaan zulke winkels voor zover ik weet niet en als je er in een apotheek om zou vragen zouden ze vermoedelijk niet eens begrijpen waar je het over had.
Wat zijn aanwijsbare verschillen tussen oude foto's en die van nu? Een belangrijk verschil komt op rekening van de afwijkende kleurgevoeligheid. De vroegere emulsies waren ongevoelig voor rood licht (vandaar dat handelingen in de donkere kamer plaats konden vinden bij rood licht) en dat had dramatische consequenties voor de weergave van de werkelijkheid. Wat rood is (rozen, bloed) wordt zwart; de grootste gevoeligheid bevond zich in het blauw en dus werd de hemel wit, of in de praktijk grauw. Vandaar die karakteristieke loden luchten, die aan oude foto's die onzegbare zwaarmoedigheid kunnen geven - waar overigens ook de lange belichtingstijden het hunne toe kunnen bijdragen.
Die hadden bijvoorbeeld tot gevolg dat stromend water er op vroege foto's zo anders uitziet; het woeligste water is als met een bevel tot stilstand gebracht, een gestolde veeg vol donkere weerspiegelingen. Ook rookwolken zijn op lang belichte foto's totaal van karakter veranderd, zoals op dramatische wijze geïllustreerd wordt door de op deze tentoonstelling geëxposeerde foto van een brandend gebouw in San Francisco tijdens de aardbeving van 1906.
Je voelt iets als schrik als je er naar kijkt en de gedachte is onweerstaanbaar dat er toen een andere realiteit bestond, dat al die dingen er toen echt zo uitzagen. Bloed was toen nog zwart, de hemel was toen nog loodgrijs, elke dag opnieuw, dat is pas in onze tijd veranderd. Stom toevallig viel dat samen met de komst van verbeterde lenzen, die toen nog met heel kleine openingen werden gebruikt. Het gevolg was een enorme scherptediepte, hetgeen de illusie oproept van een wereld waarin een fantastische nauwkeurigheid heerst, onderdeel van een transparante helderheid die in onze slonzige moderne tijd verloren is gegaan.
En nu heb ik het hier alleen nog maar over het afgebeelde en niet over de afbeelding zelf. Wat ik niet kan overbrengen is de glans van de albuminedruk, de warme gloed die over alles ligt. Een albuminedruk is een afdruk gemaakt met eiwit en zout (en natuurlijk zilvernitraat), zoals gedurende de tweede helft van de negentiende eeuw een van de meest gangbare procédés is geweest. 'Interessant te weten,' schrijft Leonard de Vries in zijn prachtige Nederland 1857/1920 gezien door de Stereoscoop (SDU 1989), 'dat een grote leverancier van albuminepapier in Dresden alleen al ruim twintig miljoen verse eieren per jaar gebruikte. De dooiers werden gedeeltelijk voor consumptiedoeleinden verkocht en de rest werd gewoon weggegooid..' Zelf heb ik er menig ei aan geofferd, maar van de dooiers maakten we mayonaise en custard. De fotografische recepten haalde ik uit het befaamde handboek van L. David, Photographisches Praktikum, Verlag Wilhelm Knapp, 9e druk 1932.
Andere kunstgrepen kwamen uit tijdschriften als Je sais tout en La science et la vie, zoals de tip dat natte collodiumplaten langer goed bleven als je ze in honing doopte of zelfs in frambozensiroop.
Zo heb ik in de regenachtige jaren vijftig heel wat afgekliederd, en de vraag die hierbij pertinent is, is natuurlijk of de aldus gemaakte foto's nu ook inderdaad iets hadden meegekregen van die negentiende eeuwse schoonheid, zoniet aanspraak konden maken op het brevet van 'onvermogen om lelijk te zijn.' Het korte antwoord is dat ik het waarachtig niet weet (met het lange antwoord zou ik gemakkelijk dit hele supplement kunnen vullen); maar een feit is in elk geval dat je het effect aardig kunt benaderen door te fotograferen met gewoon modern vergrotingspapier - in een oude platencamera uiteraard.
Dit papier heeft twee voorname eigenschappen met de antieke emulsies gemeen: het is ook traag, en ook ongevoelig voor rood. Maar verder kan het gewoon met de gangbare moderne chemicaliën worden behandeld. Weliswaar is hedendaags vergrotingspapier niet doorschijnend te maken en dus niet geschikt als negatief voor het maken van afdrukken naar het recept van Fox Talbot uit 1839 (een paar van zulke negatieven zijn op de tentoonstelling te zien), maar je kunt ook positieve afdrukken krijgen door het negatief opnieuw te fotograferen. Daarbij treedt wel enig verlies van scherpte op, maar dat was er met papiernegatieven ook. Een belangrijke reden om in de jaren vijftig met afdrukpapier te fotograferen was zoals al gezegd de goedkoopte; ook straatfotografen heb ik het wel zo zien doen. Vooral portretten op deze manier gemaakt kunnen heel mooi zijn; en toch zijn ze anders dan 150 jaar geleden.
Dit brengt nog een andere bron van verschillen tussen oude en moderne foto's aan het licht, en dat is dat de mensen toen anders keken. Dat is dus niet alleen maar een gevolg van het lange onbeweeglijk stilzitten en strak de lens in kijken, want met vergrotingspapier zijn de belichtingstijden van dezelfde orde. De mensen waren vroeger in staat een natuurlijke fierheid, een expressie van waardigheid op hun gezicht te roepen; anders gezegd, ze hadden een acteertalent dat nu verloren lijkt te zijn gegaan. Of misschien was het in die tijd aangeboren, want niet alleen volwassenen, ook kinderen, ja zelfs huisdieren keken toen anders.
De prachtigste, de meest onvergetelijke beelden die de vroege fotografie heeft opgeleverd zijn wat mij betreft de foto's van kinderen. De expositie in het Rijksmuseum heeft wel een keur aan schitterende portretten van volwassenen - de jonge vrouw met brief van Roger Fenton (1856), het portret van Zwierzina van Hanfstaengl (1855), en vele anderen - maar is niet opvallend rijk aan vroege kinderfoto's; er zijn niettemin enkele fraaie voorbeelden van: Eduard Isaac Assers portret van zijn dochter Thérèse (1855) en My nieces Laura and Rachel Gurney van Julia Margaret Cameron (1872).
Waarom zijn oude foto's mooi? Het blijft een groot raadsel. Is het de imperfectie zelf, de schaarste aan middelen die correspondeert met primitieve beelden in de geest en zo de kortste weg vindt naar de emotie? Of is het er mee zoals met kinderen? Want er is nog iets dat op een opvallende manier het vermogen mist om lelijk te zijn: jeugd.
Een verdere analogie is de onherstelbaarheid van het verlies ervan. Is dat wat door deze foto's wordt opgeroepen? Je ziet die beelden van een voorgoed voorbije wereld - verstild, leeg en roerloos, eenzaam en zuiver, bewaard onder een glanzend patina van albumine, gemaakt uit het wit van eieren die meer dan honderd jaar geleden werden gebroken - een haast onzichtbare maar ondoordringbare barrière, zinnebeeld van het voorbijgaan van de tijd.

Een versie van dit artikel verscheen op vrijdag 16 februari 1996 in NRC Handelsblad.Op dit artikel rust auteursrecht van NRC Handelsblad BV, respectievelijk van de oorspronkelijke auteur.

View of Gasthuismolensteeg, Amsterdam, George Hendrik Breitner (1857–1923), Gelatin silver print, 1890–1900, Collection Rijksmuseum

Squatting Girl/Spider Girl, Helen Levitt (1913–2009), Chromogenic print, New York, 1980, Collection Rijksmuseum, purchased with the support of Baker & McKenzie Amsterdam N.V.

View from the Pont Transbordeur, László Moholy-Nagy (1895–1946), Gelatin silver print Marseille, 1929, Collection Rijksmuseum, purchased with the support of Baker & McKenzie Amsterdam N.V. and the Vereniging Rembrandt, with additional funding from the Prins Bernhard Cultuurfonds.

Class, Olympic High Diving Champion Marjorie Gestring, John Gutmann (1905–1998), Gelatin silver print San Francisco, 1936, Collection Rijksmuseum, with the support of Baker & McKenzie Amsterdam N.V.

Grandview Motel, Raton, New Mexico, Steve Fitch (1949), Chromogenic print 1981, Collection Rijksmuseum, purchased with the support of Baker & McKenzie Amsterdam N.V.

Portrait of Peggy Guggenheim, Man Ray (1890–1976), Gelatin silver print, 279 x 179 mm Paris, 1924, Collection Rijksmuseum

maandag 20 oktober 2014

Nan Goldin Martin Parr Cristina de Middel and More pick their All-time PhotoBook favourites Photography

Top of the shots: photographers’ favourite photobooks

Which photobook would the world’s best photographers grab in a fire? Nan Goldin, Martin Parr and more pick their all-time favourites
A detail from a photograph from Case History, by Boris Mikhailov
A detail from a photograph from Case History, by Boris Mikhailov. Courtesy Galerie Barbara Weiss

The cover of Poste Restante, by Christer Strömholm
The cover of Poste Restante, by Christer Strömholm

Nan Goldin

Pioneer of a viscerally intimate diaristic style.
I was obsessed with Christer Strömholm at one point. I loved his photographs of transvestites in Les Amies de Place Blanche. But for me, his travel book Poste Restante is one of the great photobooks. Alongside Anders Petersen, he’s my favourite photographer. Christer looked into the darkness and beyond. He was humane. He never really photographed a person until he’d met them. Same as me. We had a similar attitude. I met him once. He saw my slideshow in the 1980s when he was in a wheelchair and he said: “Here is somebody with as big an ego as myself.” I once got a gig to go talk with him, but I was too fucked up. It was my relapse period. I have some regrets, not many, and that’s one.

A young man in curlers at home on West 20th street, NYC, 1966, by Diane Arbus
A young man in curlers at home on West 20th street, NYC, 1966, by Diane Arbus. © 1972 The Estate of Diane Arbus, LLC

Cristina de Middel

Her phenomenally successful Afronauts reimagined Zambia’s 1970s space programme.
The book I have spent most time with is Diana Arbus’s Revelations, published in 2003. It is a comprehensive, visually dynamic biography of a photographer I still admire and whose work remains for me as exciting as the first time I saw it. There is this gossip element with all her private pictures, notes and contact sheets. It somehow illuminates her obscure and enigmatic character. It works for me almost as a glossy magazine in a hair salon.

Oliver Chanarin

Controversial winner of the Deutsche Börse prize, with Adam Broomberg.
My favourite book is The British Dictionary of Sign Language, published by Faber and Faber in 1992. It contains 1,800 shots and is a great example of photography that’s both beautiful and useful.

Show Me!, by Will McBride
Show Me!, by Will McBride

Adam Broomberg

Collaborates with Oliver Chanarin (see above).
Show Me! by photographer Will McBride and psychoanalyst Helga Fleischhauer-Hardt had a profound effect on me. Originally published as Zeig Mal! in 1974, it was developed as a sex-education book, but with explicit images of sometimes pre-pubescent children engaged in sexual acts. The publishers found themselves in court for six years in the US defending it, until they finally pulled its distribution, unable to afford the legal costs.
The book is challenging on so many levels – exposing the limits of photography, society and our own moral boundaries. At best, it keeps us thinking about how society has changed in terms of how we view, touch and interact with children – as parents, friends or strangers – highlighting the state of paranoia and paralysis we are in now, where all forms of intimacy and sensuality are actively repressed through fear.
I don’t agree with any suggestion that it’s child pornography. I think what makes it such a scary read is not that anything depicted in the book is wrong (we all played doctor with our next-door neighbours). It’s just the fact that such important, intimate and private moments in growing are captured on film and widely distributed. Maybe it’s a reminder that these moments are meant to remain private, especially in a world where everything is now documented.

The Kids Are Alright by Ryan McGinley
The Kids Are Alright by Ryan McGinley

Bruno Ceschel

Founder of online publishing house Self-Publish Be Happy.
Every once in a while, a book comes along that transcends its own content. It appears at the right time and place, embodying the zeitgeist. That’s what Ryan McGinley’s The Kids Are Alright did. It rehashed things that were the tropes of youth for my generation: hedonism, pleasure, sex, drugs, nihilism. I remember picking up a copy in a New York bookshop in early 2000. It spoke to me. It put in pictures the new fluidity of identities, the pleasure of experimenting with drugs and sex.

New York, by William Klein
New York, by William Klein. Courtesy HackelBury Fine Art

Martin Parr

Famous for his garish documentation of everyday British life.
No book has had a greater impact on photography than William Klein’s New York 1954-55. It sent ripples of awe and amazement round the photography community worldwide, as they digested the grainy, full-bleed, bold images of the city. From Tokyo to Buenos Aires, from London to Madrid, it changed the way photographers worked.

A Sentimental Journey, 1971, by Nobuyoshi Araki
A Sentimental Journey, 1971, by Nobuyoshi Araki

Juergen Teller

Fashion photographer known for his harsh, flash-lit style and nudes of Kate Moss.
Sentimental Journey by Nobuyoshi Araki [who documented his relationship with his wife Yoko, from their honeymoon in 1971 to her death in 1990] is beautiful, sentimental, heartfelt, full of love, full of life, full of death, sad, hopeful. It’s life, not a stupid photobook.

Nobuyoshi Araki - Diary sentimental journey from Matej Sitar on Vimeo.

Ahnung, by Volker Heinze
Ahnung, by Volker Heinze

Paul Graham

Award-winning documentary photographer-turned-fine artist.
Volker Heinze’s Ahnung (Foreboding) was about Berlin in the late 1980s, when the wall was still up. Great images, shallow focus, details that are pointless to describe: a gate, a pipe’s shadow, a girl’s fingers. But really it’s not about Berlin so much as a state of mind, a point of time in the walled-off city.
We were close friends and shared an apartment in Berlin, working together and roaming the city. I was present when he took many of the images (and am in one). He was around for some of mine, which ended up in my New Europe book, so there is that sweet memory of freedom and fertile youth. He designed the book and struggled to find a way to print it – this was before digital presses, so it was expensive. But he managed. Just 1,000 copies. All gone now.

Viviane Sassen

Dutch star of fashion photography.
My favourite photobook is my first private album, which my mum made for me. Does that count? Probably not. Eyelids of Morning then, by Peter Beard, about the Turkana tribespeople who live side by side with Nile crocodiles. It was one of the first photobooks I ever laid my hands on.

The Map, by Kikuji Kawada
The Map, by Kikuji Kawada Photograph: PR

Brett Rogers

Director of the Photographers’ Gallery, London.
Kikuji Kawada’s The Map exemplifies what I seek in a photobook: it provides a radical new way of reading photographic images. Here, it was the experience of turning page after page of stark monochrome images, like a survivor coming face to face with the evidence and ruins of the nuclear bombing of Hiroshima. A deeply moving and highly original investigation into a seminal moment in Japanese history.

Case History, by Boris Mikhailov
Case History, by Boris Mikhailov. Courtesy Galerie Barbara Weiss

Pieter Hugo

South African photographer who has tackled the paradoxes of life there.
In 2002, I was feeling constrained with the political pressures and so-called responsibilities one has as a “South African documentary photographer”. The field had such a limited lexicon: I was constantly reiterating the same ideas and functions. It felt more like propaganda. Then I found Case History by Boris Mikhailov [capturing the social disintegration that followed the break-up of the Soviet Union]. Calling it a breath of fresh air seems like a gross understatement. It was more like a hurricane, and it cleared away the cobwebs. It maintained the observational quality of documentary, but introduced a theatrical element. It is raw and transgressive, but in a fresh and stimulating way. A book that made me re-evaluate my whole approach.

Mishka Henner

Famed for recontextualising found images, including a series on sex workers taken from Google Street View.
I have a slight obsession with a Chinese edition of Robert Frank’s The Americans. It sits on my shelf, sealed and unopened. Having made Less Américains [which erased parts of Frank’s images], I know these pictures inside-out, so there’s no need for me to look inside. But there’s a wonderful and enigmatic link between the existence of this edition and the fact the Chinese are the largest foreign owners of US debt.

Robert Frank // The Americans from haveanicebook on Vimeo.

The Solitude of Ravens, by Masahisa Fukase
The Solitude of Ravens, by Masahisa Fukase

Alec Soth

American documentary photographer, independent publisher, and artist.
About 20 years ago, on the discount shelf of my local bookshop, I discovered The Solitude of Ravens by Masahisa Fukase. This was the American reprint and the design and printing were nothing special. Taken individually, Fukase’s pictures aren’t particularly memorable, either. The book consists mostly of repetitious images of blackbirds and moody winter scenes, but Fukase’s sequencing transforms these humble pieces into the most unified and unforgettable progression of pictures I’ve ever encountered.

Simon Baker

The Tate’s first curator of photography and international art.
Ilya Ehrenburg’s 1933 book My Paris is both a photobook and extended essay on that most photographed of cities. It begins with an incredible combination of images and text, with Ehrenburg writing about “the lateral viewfinder”. This ingenious device, he explains, is intended to avoid the unfortunate effect of the camera lens, which “scatters a crowd like the barrel of a gun”. Like a kind of periscope, it allows the photographer to face in one direction and shoot at 90 degrees to it. “People would sometimes wonder: why was I taking pictures of a fence or a road?” he said. “They didn’t know I was taking pictures of them.”
Ehrenburg’s book is as cunning and oblique as the device used to make it, turning the conventional view of Paris – all boulevards and romance – on its head. The city he depicts is one of small-time miseries, homelessness, poverty and old age. For every kissing couple, there is a sleeping drunk. He catches the capital unaware, with its hair unbrushed and its trousers down. But for all his inventory of Paris’s flaws, Ehrenburg’s work has great poetry and visual flair: it’s an unflinching, brilliant counterpoint to the visions of Paris offered by the great modernist and surrealist photographers of the time. Perfectly conceived, presented, sequenced and captioned, it blows most of Ehrenburg’s contemporaries out of the water.

Malerie, Fotografie, Film (Painting, Photography, Film), by László Moholy-Nagy
Malerie, Fotografie, Film (Painting, Photography, Film), by László Moholy-NagyPhotograph: PR

Michael Hoppen

Owner of influential London gallery and avid collector.
Malerei, Fotografie, Film (1928) by László Moholy-Nagy. The Hungarian’s 1928 book broke all the rules in terms of design, content and juxtaposition of photographs. This extraordinary “road map” is still subconsciously used today by many designers. He had an ability to take pictures, often from unusual viewpoints, and position them against each other in a dynamic and often unsettling way. I never get tired of looking at this book.